پارکینسون یک بیماری عصبی پیشرونده است که بر حرکت و سایر عملکردهای بدن تأثیر میگذارد. تغییرات این بیماری شامل سلولهای مغزی تولیدکننده دوپامین است؛ ماده شیمیایی که برای حرکت بدن اهمیت حیاتی دارد.
علت دقیق این بیماری هنوز کاملاً شناختهنشده است. سن، عوامل ژنتیکی و محیطی میتوانند در بروز آن نقش داشته باشند. اکثر موارد ابتلا ناشی از یک تغییر ژنتیکی موروثی واحد نیستند.
کندی در حرکت، سفتی عضلات یا لرزش در حالت استراحت.
تغییر در نحوه راه رفتن، دستخط یا صدا.
تغییرات در خواب، خلقوخو، حس بویایی یا عملکرد روده.
تشخیص بر اساس سابقه پزشکی و معاینه عصبی انجام میشود. آزمایشها یا اسکنها ممکن است برای بررسی سایر احتمالات یا رفع ابهام کمککننده باشند. هیچ آزمایش واحدی وجود ندارد که به تمام پرسشهای تشخیصی پاسخ دهد.
فهرست داروهای خود و یادداشتهایی درباره زمان شروع علائم، نحوه تغییر آنها و فعالیتهای روزمرهای که تحت تأثیر قرار گرفتهاند را همراه داشته باشید. یک مراقب میتواند در توصیف این تغییرات به شما کمک کند.
برای تغییرات حرکتی مداوم، وقت ارزیابی بگیرید. افتادگی ناگهانی صورت، ضعف بازو یا مشکل در تکلم میتواند نشانه سکته مغزی باشد: حتی اگر علائم بهبود یافتند، بلافاصله با اورژانس تماس بگیرید.
در حال حاضر درمانی قطعی برای این بیماری وجود ندارد. هدف از مراقبتها، مدیریت علائم، حفظ استقلال فرد و پاسخگویی به نیازهای در حال تغییر بیمار است.
داروها میتوانند به بهبود حرکت و سایر علائم کمک کنند. انتخاب، زمانبندی و تنظیم دوز داروها به نیازهای فردی و توصیه متخصص بستگی دارد.
فیزیوتراپی، کاردرمانی و گفتاردرمانی میتوانند به بهبود حرکت، انجام کارهای روزمره، برقراری ارتباط و بلع کمک کنند.
مزایا و عوارض جانبی داروها نیاز به بررسی منظم دارند. هرگونه تغییر در حرکت، خواب، خلقوخو یا رفتار را به تیم پزشکی اطلاع دهید. بدون مشورت با آنها، درمان خود را تغییر ندهید.
برای ارزیابی علائم مداوم و بحث در مورد ارجاع به متخصص مغز و اعصاب یا متخصص اختلالات حرکتی، با پزشک مراقبتهای اولیه شروع کنید. سازمان پارکینسون کانادا اطلاعات، حمایتهای اجتماعی و فهرستی از مراکز مراقبتی ارائه میدهد.
منابع در تاریخ ۸ نوامبر ۲۰۲۶ بررسی شدند. بازبینی بالینی و تأیید نویسنده در انتظار انجام است.